hallo jolanda,
ook ik ben na een operatie meteen in de overgang gegaan.
ik ben christina en bent 41 jaar.
ik liep al jaren te tobben met klachten die niet normaal waren.
maar het is ook werkelijk een groot drama geweest eer ze mij geloofde
.
ik zal het uitleggen.........
in 1992 was ik zwanger en na 6 halve week werd ik niet lekker en begon te vloeien.
ben toen naar huis gegaan en de dokter gebeld, na het bezoek bij de dokter kreeg ik te horen dat er niks aan de hand was en ik een perfecte zwangerschap zou hebben, dat beetje vloeien gebeurde vaker.
na 1 week werd ik s'morgens wakker en moest naar de toilet, maar mijn benen wilde niet!!
uiteindelijk in het ziekenhuis beland kreeg ik een echo en die gaf geen zwangerschap aan. met geluk dat mijn eigen arts dienst had, en wilde inwendig onderzoek doen. dat ging niet want hij kreeg zijn vingertop er nog geen eens meer in.
wat bleek, ik had een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, en ik was mij al een week aan het vergiftigen. dat bloed wat ik toen verloor was in de buikholte terecht gekomen.
tevens mijn rechter eileider moest worden verwijderd. tussen de echo en operatie raaktte ik al licht in coma en verder is het lampje bij mij uit gegaan.
toen ik eenmaal geopereerd was, kreeg ik al vrij snel (opvliegers). warm, koud, chagerijnig kon niks meer hebben. ik was niet meer dat meisje van toen daarvoor
.
na geruime tijd ging ik terug naar mijn huisarts en vertelde mijn gedachtes..was het overgang?
nee, dat zat maar tussen de oren werd me vertelt, ook de gynacoloog vertelde dat dit niet kon.
het xal dan wel tussen me oren zitten dacht ik, want hun zijn artsen maar waarom had ik dit allemaal dan?
de jaren verstreken en in de tussentijd kreeg ik nog 3 miskramen en 3 kinderen.
maar toen de jongste werd geboren in 2002 kreeg ik voor de 2e keer weer mijn menstruatie.
en weer kreeg ik die "opvliegers"!
ik ging het bij houden en kwam toen tot de conclusie dat dit echt niet goed was.
1 week voor mijn menstruatie werd ik heel erg kribbig en kortaf.
de week dat ik menstrueerde kon ik echt iedereen wel neerslaan, vervloeken ect...
en de week daarna was ik een paar dagen zo moe (alle energie in die voorgaande weken vrat mij op), en dan 2 of 3 dagen voelde ik me dan weer lekker. kon genieten van de kinderen en alles.
ik ging weer terug naar de dokter en wilde van haar en verklaring of dit alles!!
ik was overspannen kreeg ik als mededeling.
dit bleef maar zo.....tenslotte had ik wel 4 kinderen en het was druk!
maar het was niet zo....ik was niet overspannen want dan had ik toch altijd zo geweest, en dan toch neit alleen wanneer ik het moest worden?
de thuisstuatie knaptte er niet vanop....de kinderen durfde niks meer te zeggen, mijn man kreeg het steeds te voorduren. dat ook hij zoiets had van: ik blijf liever langer weg van huis dan hoef ik dat allemaal niet aan te horen.
later na een verjaardagfeest reden we naar huis en me man zei iets, en ik trapte op de rem.
midden op de rijksweg..kinderen waren helemaal in paniek en me man keek me aan en vroeg wat ik aan het doen was!!
ik stapte uit en schold hem de huid vol en liep gewoon weg!
hij reed achter me aan en riep vanuit het raampje van de auto: STAP DE AUTO IN DOET NIET ZO STOM!!
ik bleef schelden en huilen....ik huilde zo erg van binnen en in me hoofd hoordde ik mezelf: CHRISTINA WAAROM DOE JE NU ZO....ARME KINDEREN ARME MAN!!
maar mijn buitenkant deed dit niet.
toen kwam me man met het feit dat hij nu meeging naar de dokter en dat hun verder moesten zoeken want zo ging het niet meer langer!! dit ging ons huwelijk kosten!!
eenmaal het bezoek gedaan kreeg ik te horen: U BENT DEPRESSIEF!!
toen trok ik bijna de dokter over de tafel heen, en werd zo kwaad.
maar ook mijn man dacht dat het zo was!!!
weer naar huis weer medicijnen....
maar na een half jaar was er echt geen verbetering.
toen zijn we weer na de huisarts gegaan en die zei: we hebben nu alles gehad, ik stuur je toch maar weer naar de gynacoloog!
eenmaal bij deze aangekomen te zijn, gingen we daar naar binnen.
een vriendelijke man, lekker ontspannen en recht door zee.
zo mevrouw vertelt me eens wat kan ik voor je betekenen?
HAAL HEEL DE BOEL ER UIT!!
dat was het eerste wat ik eruit gooidde.
de gynacoloog keek mij aan en zei: ja dat gaat zomaar niet vertel eerst maar wat er aan de hand is!
na het hele verhaal uitgelegd te hebben kwam hij tot de conclusie om medicijnen te geven.
dat moest ik niet, ik bleef steeds tegenspreken en voelde me gewoon een JOJO.
hij had nog 1 optie en dat was: TIJDELIJK IN DE OVERGANG DOEN VIA INJECTIES..
want wat waar was, hij kon niet het eruit halen, en misschien lag het er niet aan, dan had ik een nog groter probleem.
hij vroeg wel aan mijn man in welke cyclus ik op dat moment was, en mijn man vertelde dat ik dus ongesteld was!
ik ben dus aan de injecties gegaan en moest iedere maand prikken, maar ik had het er graag voor over.
de eerste prik was gezet en ik kreeg toch de menstruatie
de 2e prik en ja hoor.........het bleef weg.
maar wat voelde ik mij
...dat meisje van toen, er kwam een vrouw die zich zo gelukkig ging voelen. werkelijk met alles.
na 1 jaar was het klaar en in de tussentijd werd ik om de 2 maanden bekeken en een gesprek.
de gynacoloog zag zelf ook dat er een hele andere vrouw voor hem zat, en hij vertelde dat hij medelijden had met mijn man!!
zo tekeer ging ik als ik dus menstrueerde.
maar nu?
ik wilde nu wel weten wat we gingen doen?
hij vertelde dat de menstruatie waarschijnlijk weg zou blijven, dan hoefde de verwijdering van de eierstokken niet te gebeuren.
en als het wel zou komen dan kon dat minstens 1 jaar duren omdat ik die spuiten had gekregen.
nou ik kon me daar wel in vinden en we vertrokken met een tevreden gevoel.
november kreeg ik mijn laatste spuit dus die werkte nog wel in december.
en ja hoor.....januari was ik dus alweer ongesteld geworden.
ik vond dat ik het wel de kans moest geven en had het 2 maanden nog aangekeken.
het kwam weer terug, en daarna meteen een afspraak gemaakt bij de gynacoloog.
en in juni werd ik dus geopereerd en dat was het!!
oke, ik heb de opvliegers maar iedere vrouw is anders.
ik ken het redelijk hebben en meestal krijg ik het alleen als ik heel de dag bezig bent geweest, of druk heb gehad aan mijn hoofd.
zodra ik dan gaat zitten in de avond op de bank en ik voelt de rust opkomen dan gaat ik er last van krijgen.
dus ik mag niet klagen.
het enige nadeel is wel iets anders.
doordat de eierstokken verwijderd zijn maakt mijn lichaam geen bepaalde stof meer aan (libido).
daar moet ik wel weer voor terug naar de gynacoloog, want de genegenheid om bij me man te zitten of het intieme gedeelte samen dat je lekker samen een beetje kunt kroelen en uiteindelijk ook gemeendschap hebben, dat is er niet meer.
maar daar moeten we dan voor na de dokter toe.
verder is het voor mij een verrijking.
niet iedereen zal dit hebben, maar het ergste vind ik dat ik al deze jaren....
heel mijn gezin zoveel verdriet en pijn heb moeten doen, terwijl ik steeds duidelijk aangaf dat dit met mijn hormonen te maken had. waarvoor geloofde de mensen mij niet.
ik zit met regelmaat wel te denken: als ik dit of als ik dat...maar daar hebben we niks meer aan.
het is wel eens zwaar omdat ik toch ook nog in de kleine kinderen zit!
maar of ik er spijt van hebt............NEE!
ik ben zeer blij en gelukkig en voel of ik de gehele wereld aan kan. ik voel me weer een mens zoals iedereen. die kunt genieten van de vogeltjes en haar gezin.
want uiteindelijk
HUN HEBBEN DE MAMA/VROUW TERUG ..................
