Care for Women

'Echte Hollandse meid' De column van Roos Verlinden

Ik ben een echte Hollandse meid. O nee, dat wás ik. Nu ben ik een echte Hollandse vrouw. Maat 42, in krappe tijden. En liever op langeafstandswandelschoenen dan op pumps. Liever dus ook worstelend met een onstuimige zeewind dan met onwillige kledingstukjes in shopjes.
Daarom interesseerde me mateloos de catalogus van een postorderbedrijf in 42+. Een enige broek en een tiptop shirt stonden erin. Met één muisklik kon de outfit in huis komen. Fluitje van een cent. Alleen moest een vriendin me even de maat nemen. Dat stond er. Als klemmend advies.
Omdat het al bedtijd was, nodigde ik mijn man uit de klus te klaren. Teder legde hij de centimeter om mijn maatbepalende lichaamsdelen. De gevonden waarden vulde hij in op de tabel. Zie zo, nu die muisklik nog.
Het mailformulier op beeldscherm sprak voor zich. Ik raadpleegde de ingevulde tabel. Er klopte niets van. Haha, volgens mijn man had ik boven maat 46, in het midden maat 44 en van onderen 42. Kennelijk was hij afgeleid door mijn welvingen. Ik pakte de centimeter, en mijn leesbril om 'em te kunnen aflezen.
De waarheid was hard. Keihard. Het was klip en klaar duidelijk: mijn man had correct gemeten. In de loop der jaren had ik een krankzinnig lijf gekregen. Wát loop der jaren? Overgangsjaren! Mijn hormonen hadden gluiperig hun werk gedaan. Bolle borsten, verdwenen taille en op mijn heupen zou ik het ook nog wel krijgen.
Wat een blamage. Zonder het te weten ging ik door het leven als het driehoekige verkeersbord "pas op, nadering voorrangsweg". Nou, oppassen moeten mijn medeweggebruikers inderdaad voor iemand met zo'n model. "Pas op, konvooi Roos Verlinden nadert!"
De catalogus smeet ik in de prullenmand. De deur van mijn werkkamer knalde ik dicht. Het mocht bedtijd zijn, de waarheid hield me wel wakker. Ik had een model als een verkeersbord en huilde tranen met tuiten.
Maar ja, ook aan huilen komt een eind. De volgende morgen trok ik stuurs mijn oudste spijkerbroek aan. En een lekkere trui. Ze waren oeroud maar zaten als gegoten.
Opeens ging me een lichtje op. 'Als die kleren me na jaren nog steeds als gegoten zitten, welke maten had ik dan toen…?'
Ik kreeg ogenblikkelijk het lef in de etiketten te kijken. De broek was maat 42, de trui een elletje. Een colbertje was 40, een nette broek 46 en een bloes 38. Ik kon niet meer stoppen. Mijn hele kast raakte overhoop. Qua maatvoering was het er een puinhoop.
Een paar dagen later hoorde ik het over de radio. 'Volgend jaar gaat het maatsysteem in de confectie op de schop. Uniformiteit is ver te zoeken.' Ik danste naar de prullenbak en viste de catalogus eruit. Zie je wel: het shirt was Italiaans, de broek Duits van herkomst. Het stond er expliciet bij. Jippie!
Met één muisklik stuurde ik mijn bestelling het beeldscherm uit. In een speciaal vakje voor opmerkingen of klachten, tikte ik belerend in dat 'gelukkig binnenkort een eind komt aan al die verschillende maten.'
Toen ik het op tikfouten herlas, schoot er een mededeling in beeld. 'Helaas, mevrouw Verlinden, zijn de door u bestelde artikelen reeds uitverkocht. Wij adviseren u sneller na het uitkomen van de catalogus te reageren.'

Kijk op de website van Roos naar de afleveringen van 'Ontregeld' een journaal over de overgang.