Care for Women

'Niet om aan te zien' een column van Roos Verlinden

Een mens moet zich zelf zijn. Makkelijk gezegd. Als ik mezelf ben, ben ik niet om aan te zien. Mijn prima inborst is daardoorheen niet zichtbaar. Neem mijn haren. Ik heb een topkapper, maar zijn meestercoupe verwordt in weer en wind tot een pluizig koeienkuifje.
Daartegen had zijn assistente me haarolie aanbevolen. ‘Eén spraytje is genoeg,’ zei ze.
Dus toen ik laatst haast had én een koeienkuifje, nam ik één spraytje, en stapte in de auto. De binnenspiegel toonde een vet hoofd. Ook na een kwartier. Getverderrie, wat érg!
Maar de volwassen mens dient méér te zijn dan zijn haar. Dus verscheen ik met het vette hoofd hooggehouden op de eerste afspraak. ‘Leuk, zo’n wetlook,’ zeiden ze op mijn excuses. De vrouwen van de tweede afspraak vonden mijn kapsel geinig en hip, maar ik voelde me armoedig en mijn linnen rok kreukte ook zo.
Vóór de derde afspraak at ik op het parkeerterrein van een tuincentrum meegebrachte boterhammen. Lekker goedkoop, het leven is al duur genoeg. Even mezelf zijn, dacht ik. Ramen open, relaxed onderuit gezakt, pakje chocomel op het dasboard.
Kauwend bekeek ik de twee trendy vrouwen die plantjes gingen overladen in de nagelnieuwe Golf cabrio naast me. Riemen met grote gespen, tassen onder de oksel, stippeltjessjaaltjes en perfecte kapsels. Niets beters te doen, dacht ik smalend.
En ook dat het de kift was. Want jij mag dan rijk van binnen zijn, zei ik tot mezelf, maar wat koop je daarvoor? Niks. Daarom zit jij met je vette haar en gekreukte rok in je hoogbejaarde auto.
De boterham verborg ik al steels in mijn tas op de voorstoel. Ik ging rechtop en kien om me heen kijken. ‘Hé, mevrouw Verlinden…’ klonk het prompt. Eén van de vrouwen was de eigenaresse van een schoonheidssalon waar ik om financiële redenen nooit meer kom! ‘Hé, dag,’ groette mijn goede inborst al terug. Die is namelijk ook stom en gaat altijd voor zijn beurt. Nu begon ie nota bene excuserend te verklappen dat ik even zat uit te puffen.
‘U zult het ook wel druk hebben. Ik las laatst nog een interview met u. Zo succesvol als u geworden bent. Wie had dat indertijd kunnen hopen…’
‘Ik heb op het ogenblik alleen wel last van vet haar,’ wilde mijn inborst zeggen, maar ik kon hem net nog de mond snoeren. In plaats daarvan babbelde ik mee zoals een volwassen mens, dat tenslotte meer is dan zijn haar, dat doet.
Eén troost, dacht ik later. Een mens kán zichzelf zijn. Hij blijft ook dan herkenbaar….

Kijk op de website van Roos naar de afleveringen van 'Ontregeld' een journaal over de overgang.