Care for Women

Gezond eten en een gezond gewicht hebben niet alleen te maken met slank zijn of het ideale figuur hebben. Integendeel eigenlijk: gezond eten is belangrijk voor je gezondheid, dat staat voorop. Gezond eten tijdens de overgang, tijdens je zwangerschap, altijd eigenlijk.

Mei staat in het teken van gezond eten en een gezond gewicht. Op de speciale pagina kun je hier alles over lezen. Er staan bewegingstips op voor elke vrouw, óók voor als je niet zo sportief bent, of niet graag naar de sportschool gaat.

In de webshop krijg je deze maand een leuk kookboek vol gezonde en lekkere recepten. Je krijgt het boek gratis bij je bestelling vanaf €40,- in de webshop.

Eigenlijk ben ik zo'n type dat niet snel het achterste van zijn tong laat zien. Dat zou je niet zeggen als je me mijn mondje hoort roeren. Want kletsen kan ik als de beste. Honderduit kan ik praten – over dingen die zijn geweest. Maar over zorgelijkheden en hersenspinsels van het moment, doe ik het zwijgen.
Op de een of andere manier komt de zorg van de dag niet uit mijn mond. Omdat ik me schaam? Omdat mijn generatie vrouwen niet mocht klagen? Omdat ik zelf geen zeurpiet wil zijn? Omdat er altijd nog ergere dingen in de wereld zijn dan mijn kleine leed? Omdat ik niet de mindere wil zijn? Omdat ik mensen niet ongerust wil maken? Omdat…
Het wordt me soms verweten. Door vriendinnen die wél, en bij míj, hun nood klagen. In hun ogen ben ik flierefluitend door levenscrises gezwijnd. Omdat ik er pas over vertel als het happy end dáár is.
Neem de overgang. Niets zei ik over mijn hartkloppingen. Geen woord over een uitblijvende menstruatie en opvliegers zweeg ik dood. Wel luisterde ik met rode oortjes naar hun verhalen. Stelde ik buitengewoon invoelende vragen. Viel er een last van me af als alles over duizelingen uit de doeken werd gedaan. Giechelde ik proestend mee toen een vriendin bij de drogist stotterend naar een glijmiddel vroeg voor het vrijen.
Ben ik een vals kreng? Nee, driewerf nee. Mijn handicap zorgt tegelijk voor mijn positieve inbreng in vriendschappen. Ik ben de luisteraar. Degene die analyseert. Die de ander op weg helpt. Een hart onder de riem steekt en weer laat lachen. Doe ik mezelf te kort in vriendschappen? Nee, want zoals gezegd, ik trek lering uit wat mij wordt toevertrouwd.
Op de middelbare school moesten we eens een opstel schrijven met de titel "Boeken zijn stille vrienden". Geen jota snapte ik daarvan, zo naïef en zonder levenservaring  als ik was. Op middelbare leeftijd was dat anders. Boeken werden waarachtig stille vrienden. Aan hen vertelde ik mijn klachten, door ze op te zoeken in hun inhoudsopgave. Als vanzelf  boden ze mij hun uitleg. Ze gaven troost en goede raad. Bij hen kon ik ontroerd zijn door herkenning. Huilen omdat ik begrepen werd en zenuwachtig giechelen om het belachelijke van de spinsels van mijn brein.
Jarenlang is mijn beste vriendin een beduimeld bibliotheekboek over de overgang geweest. Het dateerde uit de zestigerjaren van het Amerikaanse feminisme. De schrijfster praatte overweldigend wijs en liefdevol, liefdevoller dan een vriendin of zelfs moeder doet. Het was intiem met haar. Ze gaf haar gevoelens en gedachten prijs, en wees me erop dat die van mij dus zo gek nog niet waren. Ze gaf de recepten voor een gelukkiger, zorgelozer en harmonieuzer overgang.
Ik leende het boek zo vaak het kon. Tot het op een kwade dag wegens hoge ouderdom uit de roulatie was genomen. Vanaf die tijd ben ik, op mijn manier, gaan praten. Door te schrijven over wat me beroert. In de hoop dat ik andere vrouwen een beetje geluk geef door de herkenning. De troost dat overgangsklachten overgaan. Gevoelens van harmonie door acceptatie. Het fijne is dat al mijn vriendinnen me kunnen lezen. En, precies zoals ik altijd heb gewild, ze hóéven het niet.

Kijk op de website van Roos naar de afleveringen van 'Ontregeld' een journaal over de overgang.