Care for Women

Wat een ontspanning om na een drukke werkweek met een wijntje op de bank een gezondheidstijdschrift te lezen! Even alles vergeten en onderduiken in heerlijke berichtjes over spierpijn en koortslip. Over het prikkelbare darmsyndroom, stress en hyperventilatie. Het dossier rugklachten en alles over haaruitval.
Allerlei remedies passeren de revue tegen kwalen waarmee je volgens je huisarts moet leren leven. Als er eentje bij is die ook mij kwelt, schenk ik mezelf nog eens in en ga er ik echt voor liggen. Overgewicht, dat is er zo een.
'Snel een paar kilootjes eraf!' Zo'n uitroep op een cover verleidt me meteen. Wie weet is ook daar inmiddels een remedie voor gevonden! Op naar pagina 34 en verder. 'Tien vrouwen vertellen wat ze doen om weer slank te worden.' 
Wat de jongere vrouwen doen, sla ik over. Dat is geen kunst. Zij hebben de beschikking over  hun oestrogenen. Ze moeten gewoon wat minder eten. Maar ik? Ik moet het allemaal maar in mijn eentje rooien. Mijn lichaam werkt de zaken, buiten mijn wil om, op eigen houtje af. Duwt lichaamsvet overal vandaan richting buik en taille. Zonder het daar ook maar enigszins te modelleren. Kwak, weer een pondje onder de navel. Hup, daar komt de volgende portie aan. Prak het zolang maar ergens tussen de onderste rib en de bekkenkam, ruimte zat want rekbaar.
Tegen beter weten in, hoop ik dat de vrouwen van mijn leeftijd het ei van Columbus vonden waardoor ze er zo slank, elegant en stralend uitzien. Maar nee hoor. Ze drinken verse sapjes uit de sapcentrifuge om hun lichaam slank en fit, en hun huid jong te houden. (Maar dat kreng is zo lastig schoonmaken.) Ze sporten lekker veel in kleurige pakjes met bijpassend hoofdbandje (die mij clownesk maken). Eén keer per week aerobics en  één keer poweryoga (in de sportschool, die we niet hebben op het dorp). De boodschappen doen ze op de fiets. (Op de foto een racertje zonder zijtassen.) En bijpraten met vriendinnen, tenslotte, doen ze tijdens strandwandelingen. (De mijne moeten daarvoor anderhalf uur autorijden en houden toch al meer van lunches halverwege onze woonplaatsen. Als ze al tijd hebben, trouwens. En dan hebben we zoveel te vertellen dat we gewoon stilzittend al hijgen.)
Op een van de foto's stond een leeftijdgenote in badpak, met make up en een schattig kapsel, klaar voor een duik in het zwembad (ook niet in ons dorp) waar ze drie keer per week 's morgens vóór haar werk baantjes trok. (Drie keer. Om zeven uur. Zonder badmuts. Zeker een föhn mee. En beauty case. Grote omkleedhokken daar? Panty moeiteloos om klamme benen?)
Weinig eten, veel bewegen, positief in het leven staan. Dát is de remedie. Maar wel eentje waardoor ik me opeens benepen voel en vol schuldgevoel.
Ik spreek mezelf in stilte toe. Hang ook niet zo onderuit! Kom op, rechtop. De fiets in plaats van de auto. Ja, óók bij regen en wind en lopen kan altijd. Niet slenteren dan, maar doorstappen. Neus in de wind, borst vooruit, driftig tempo. Vet verbranden, zuurstof tanken, endorfinen opwekken, cholesterol verlagen. Morgen beginnen. Het is voor je gezondheid!
Die peptalk maakt dat ik in marstempo met mijn glas naar de keuken loop om bij te schenken. Het is tenslotte vrijdagavond. Er ligt weer een werkweek achter me om u tegen te zeggen. Maar morgen, morgen ga ik de zaterdagse boodschappen op de fiets doen!

Kijk op de website van Roos naar de afleveringen van 'Ontregeld' een journaal over de overgang.